🌿 De moederlijke steen

De moederlijke steen

De ruwe steen is het gegevene, voortgekomen uit de oergrond. Zij is onze moeder, symbool van vervlogen dagen waarin we onbewust leefden, momenten waarop we niet konden of wisten. Onze moeder heeft ons dit alles gegeven; zij heeft ons gevormd naar haar vermogen en haar wezen.

We maken ons los van haar, bevrijden ons van de krachten die ons bonden. Zo staan wij vrij in het leven, onafhankelijk van een wereld die ons nooit werkelijk kan kennen. Deze wereld veronderstelt wie we zijn, zonder ons werkelijk te doorgronden of te begrijpen. Zo staat de steen midden in de samenleving, gevormd door weersinvloeden, de natuur, en de mensen om ons heen, dichtbij of ver weg. Soms staat de steen vergeten in een hoekje, soms staat hij juist op een plek waar hij voelt dat hij werkelijk kan zijn.

Brokken

Soms zijn er onterecht stukken afgehakt; soms is het volkomen terecht dat er brokken zijn gemaakt. Maar dat doet niets af aan het recht van de steen om er te zijn. De ruwe steen, hoe ruw ook, is de voorwaarde voor het er-zijn. Zonder de erkenning van onze ruwheid is het onmogelijk om zuiver te worden. Zonder besef van wat niet goed is, kunnen we ook niet weten wat wél goed is. Zonder te weten wie we níét zijn, ontdekken we nooit wie we werkelijk zijn.

Uit mijn steen ontstaat steeds iets nieuws, telkens wanneer er een stukje wordt afgehakt groeit mijn begrip. Wanneer ik geconfronteerd word met mijn tekortkomingen en deze een plek geef, of wanneer ik verstrikt raak in overtuigingen die tekortdoen aan mezelf of aan anderen, zie ik opnieuw die ruwe steen.

Werken aan de steen is geen kapotmaken. Wat het lastig maakt, is dat niet altijd duidelijk is wat er moet gebeuren of wat er precies gebeurt. Het doel van het werken, mijn streven, is niet altijd helder. Het is soms onzeker of het hakken en kappen werkelijk zinvol is. Toch wil ik vertrouwen dat mijn handelen zin heeft, zoals ik als kind vertrouwde op mijn moeder. Dat het werken aan de ruwe steen door iets geleid wordt.

Misschien is dat wel de gezel, degene die toetst en verheldert waar ik naar streef in mijn arbeid.