leren interpreteren

Over het overbrengen van de in de rite bestaande waarden wordt weinig aandacht besteedt en instructie, voorbereidingen, toetsingen, moderatie, educatie of andere vormen van bijdragen aan begripsvorming hierover wordt aan de loges zelf overgelaten, zonder dat ze daarin bijgestaan worden. Terecht, want elke loge heeft een andere cultuur, maar onterecht omdat niet elke loge het gereedschap in huis heeft om dit op een vruchtbare manier te doen. Welke loge heeft nog tijd en middelen om goed onderbouwde didactische methodes te ontwikkelen en uit te voeren?

Het is je eigen interpretatie

Een van de kenmerkende zinnen die ik vaak in deze of andere vorm hoor is 'je geeft er zelf betekenis aan' of 'het is aan iedereen vrij om het op hun eigen manier te interpreteren'. Dat is een groot goed van onze traditie, maar het gaat voorbij aan de manier waarop we interpreteren en de contexten die we gebruiken om tot een interpretatie te komen. De betekenisgeving afdoen als vrijheid is een dooddoener die niet alleen resulteert in ongestuurde discoursen en associatief interpreteren, maar ook tot stolling van betekenissen van symbolen en gebruiken. Het is dan opeens niet meer duidelijk waarom de Opzieners langs de kolommen lopen of waarom we het heilige woord niet mogen uitspreken, graveren of insnijden. Scherp gezegd wordt dan het rituaal een handleiding.

Morele duiding

Aangezien het Leerlingrituaal ook sterk gericht is op de opname in de Orde, en we geen duidelijke contexten of manieren van interpreteren hebben, compenseren we hierdoor met moraliteit en mores. Laatstgenoemde is richting elkaar en het logeleven, en moraliteit als uiteindelijke betekenis van het symbool, wat geheel terecht lijkt te zijn. Zonder moralistische betekenis kunnen we namelijk niet tot een degelijke uitvoering van de gegeven inspiratie komen, kunnen we onszelf moeilijk plaatsen binnen het sociale kader in het Westen, waar de arbeid toch daadwerkelijk plaatsvindt. Maar ook in de interpretatie van de morele termen ontbreekt vaak een duidelijkheid in begripsvorming, anders dan dat ze opgelegd wordt door kennis van buitenaf.

Dit kan leiden tot een uitermate frustrerende verhouding tussen de symboliek, de rite, de loge en het individu. Er is namelijk niets meer te zeggen; er is namelijk een directe relatie tussen moreel gedrag en een symbool, waardoor het handelen naar 'de Hoogste Wet' of het inpassen van de Steen in de Tempelbouw de prioriteit heeft, boven al het andere nodige werk. Er is geen vrijheid meer om te duiden omdat er geen kader geschetst wordt, maar een conclusie. Dit gebeurt vanzelf omdat er geen inspiratie is om het anders te doen. Als ik het zou kunnen beschrijven in alchemistische termen zijn dit de gestolde betekenissen, dogma's van onze cultuur, terwijl dat nou is wat we niet mogen uitspreken, graveren of insnijden.

Lees verder het 🌿zelf leren interpreteren