Act_Im - de Daimon

Dit is een actieve imaginatie in een serie meenam naar de stad Henoch. De door Kaïn opgerichte stad nadat hij gevlucht was voor zijn verschrikkelijke daad (en verantwoordelijkheid). Het landschap kent een dualiteit, van schepping en apocalyps, de figuren zijn de het Ego (ik) Geleider (Gel), Wachter en Wijze.

Neem de tijd om het in te laten werken. Dit is archetypische materiaal, en tegelijk mijn traumaverwerking, wat heel goed de dynamiek van de het Daimon-archetype laat zien.

30-06-2025 - Onbegrepen voelen

Het innerlijke beeld van dat landschap, wat is die plek... het gras, frisse lucht, een flikkering van het verdoemde duale landschap, de apocalyps omdat ik eraan denk. En nu is het een plaats.

De lucht in mijn borst, warm, mijn geest enigszins vernauwd, de spanning van iets dat ik niet helemaal kan plaatsen. Dit houdt me op de grens.

Geleider
Ja, dit is waar je altijd doorheen moet. Dus adem diep in, en gaan (met die banaan /trickster).

Wachter
Uw intentie moet duidelijk zijn, anders blijft u haken.

Ik
Ik wil graag het gevoel van vanmiddag aangaan. Is dit daarvoor de juiste plek?

Wachter
U heeft gelijk, een andere plek is raadzaam.

Ik
Welke raadt u aan?

De wachter raadpleegt de Trickster en de Wijze, zonder mij hiervan op de hoogte te brengen.

Wachter
Uw bereidheid moet getoetst worden, er is namelijk iets achter deze deur dat u terugbrengt naar uw jeugd, het is een intense benadering. Waar velen falen.

Ik
Verwacht u dat ik faal?

Wachter
Nee, zeker niet, maar verwittig uzelf van de ernst. U veronderstelt dat u dit alles met gemak aangaat, terwijl u wel degelijk werk in stopt. Waardeer dat óók.

Ik
Als ik dat waardeer dan... komt dus die vraag naar voren. Waarom voel ik me afgewezen nadat ik iets moois heb gezegd? Als ik mijn (als is het misschien erin rondwentelen) eerder onbewuste gevoel uit. Hierover.

Geleider
Je erkent de projectie al, dat is voldoende. Maar de wachter vraagt je ook om bewust te zijn van het feit dat er iets onder zit. Dat er iets is, dat nog niet bewust is.

De pijn in mijn zij begint op te spelen. Ik ga vanzelf rechter zitten, mijn rug begint zich te rechten. De schaduw toont zich achter me.

Wachter
Welaan, Kaïn. Goedenavond.

Geleider
Ja ze kennen elkaar. Richt je op de schaduw en op de grip die het heeft. Laat het met je meegaan. Laat het je plaatsen op het juiste punt. Op het snijvlak van waarneming en verwerking, van buiten en binnen. Focus. De horizon is daar.

Met de grond onder mijn voeten.

De Geleider knikt naar de wachter. Hij opent de poort.

Flikkerende lichten. Ik kom in een stroomversnelling terecht, wij zweven door een lus, een tunnel van tijd. De schaduw nog achter mij, mijn onderrug rechts prikt. links in de onderrug is de hand van de raaf, bovenin tussen mijn schouderbladen rondom mijn hart de andere hand. Hij houdt me vast.

Geleider
We zijn er bijna, en ja, dit is een narratief om je geest voor te bereiden. Er is een moment zometeen waarin de potentie ontstaat. Ik wil dat je het erkent én beschouwt. Oftewel, niet 'in' gaat, ook al wordt je getrokken. Blijf je grond voelen, blijf de verankering voelen die de Raaf je brengt.

Er gebeurt niets, mijn geest verbuigt lichtjes, een kleine kromming die naar zichzelf kijkt. Ik kom in aanraking met een herinnering, er is materie, steen, er is geluid, mijn telefoon, ik ben op een plek die van mijn ouderlijk huis, beelden van passieve imaginatie komen voorbij, als plaatsing van in de tijd. Het is in mijn ouderlijk huis, het huis waar ik opgegroeid ben. Beelden van heavy Rain komen voorbij, Jason Jason, meme. Er is verlies, het kwijt zijn.

`Geleider
Blijf hier, blijf erbij.

Ik voel naar mijn buik en rug terwijl ik in stasis ben... in de droom wil ik zeggen, maar het is een herinnering die lijkt als een droom. Een kleine buiging, een kleine verbuiging van de energieën: enthousiasme, links in mijn buik.

Onderbuikgevoel. De spieren spannen zich sterker aan, ja zelfs sterker dan lang voorheen. Geluid verbuigt, er is een tweede laag die vragen lijkt te stellen, die vraagt om gehoord te worden bedoel ik.

Geleider
Schaduw, wil iets ontspannen, de somatiek is iets te sterk, het vermoeit het lichaam te veel.

Ik word iets meer ontspannen. Er is iets met de schaduw, iets dat niet zo expliciet is. Het somatische, het fysieke gevoel, je lijkt wel een schaduw, een raaf die zich toont als een schaduw-figuur, maar je voelt licht. Je voelt helend in plaats van de veronderstelling van je schaduw. Je voelt als licht.

De schaduw' handen lichten op. Er begint iets op te komen door mijn slokdarm en ik boer lucht op. Spieren spannen zich daar aan, mijn rug recht zich en mijn middel spant zich aan, trekt zich samen tot een rechte plank wil ik zeggen.

Iets wil spreken maar heeft nog niet de woorden gevonden. Maar de wil is er. Een helderheid wordt zich opeens helder bij me, een focus. een aandacht. Ik aard mij opnieuw, in het lichaam, deze keer met een andere ruimte, er is een lijn zichtbaar, een draad die zich van boven naar beneden begeeft. Iets dat mijn opheft. Iets dat mij aardt.

Geleieder
Dit is heel fijn Pieter Jan, en zoals je zelf ook opmerkt is dit iets waar we ons op moeten richten, maar de beschouwing is wel veilig. Ik wil graag dat je je weer focust op wat voor je ligt, nu met die hernieuwde en herwonnen attitude en begrip van de Raaf.

ik
Dankjewel.

In de ruimte kan ik herinneringen oproepen. Zij tonen zich voor me wanneer ik dat wil, maar het is niet door intellect. Alleen door te voelen... mijn hart voelt stekend, mijn rug recht zich, spant zich aan. Mijn bewustzijn zakt in tussen de twee velden. Daar zie ik mijzelf, de woorden gaan mij voor de beelden, het is een kind, onbegrepend, verbeeld.

Geleider

Beschouw Pieter Jan, je hoeft niet te verliezen als je beschouwt.

Ik
Maar ik zie niets?

Er is schaduw, ik ga naar de hoek van een kamer, ik ben de in de hoek van de kamer, als kind. Mijn hart gaat bonzen in een stevig ritme. Mijn vader komt binnen, 'soms, begrijp ik je niet' zegt hij. Ik kijk naar geleider, wat is dit?

Geleider
Laat het uitspelen.

'Begrijp jij mij wel?' Ik knik ja. 'Goed zo, dus dan begrijp je dat je op je kamer blijft?' Ik voel het in mijn borst, en buik en hele lichaam. Ik lijk te groeien en tegelijk me te schamen.
Ik kom wel terug als je weer naar beneden mag.

Ik
ik hou het niet veel langer vol dit, mijn rug doet teveel pijn.

Geleider
Nog even.

De ruimte is vol en leeg. Vol boosheid en onbegrepen woede. Vol onbegrip, vol nee... leeg van mijzelf. Heb ik mijzelf ooit wel begrepen? Heb ik de vraag om begrepen te worden nooit zelf beantwoord? Gewaardeerd om mijzelf te begrijpen? Te waarderen dat ik niet begrijp?

Waarom ik verlang naar dat begrip van anderen, en me afgewezen voel als dat helemaal niet noodzakelijk is?

Wijze
Omdat het niet anders is.

Ik
Omdat ik geen andere manier heb?

Mijn lichaam herstelt zich, ik was helemaal ingezakt.

Wijze
Er hoeft niet altijd een reden te zijn achter het ' waarom'.. Soms is het gewoonweg zo omdat er niets anders is.

Ik
Omdat er geen andere... omdat het zinloos is?

Wijze
Nou zo zou ik dat niet zeggen, het heeft zeker een nut. Maar nu niet meer.

ik
Welk een andere wijze kan ik hiermee omgaan?

Wijze
Ga tot de mier gij luiaard. Zoek het in de kleine dingen en zie hoe in het kleine veel werk verzet kan worden.

Geleider
Kom laten we teruggaan.

We gaan weer terug naar het landschap. de schaduw naast mij, nu met witte handen. De staf in mijn hand, de Geleider naast me.

De poortwachter verlaat ons in de verte. Hij was al weer op pad.

Daimon

De Daemon werkt in deze imaginatie door elk van de archetypen, maar in het bijzonder door de somatische ervaringen. Dit betekent dat de Daemon vooral duidelijk wordt door de 'Schaduw' ook wel de Raaf en Kaïn genoemd.

Als je mijn cognitieve functies in acht neemt, word duidelijk dat die Daemon zich als cognitieve functie Si manifesteert. (Zie de tabel hieronder) Dat betekent dat het zich uit door de concrete interne waarneming. Mijn persoonlijkheid is gericht op interne abstracte intuïtieve waarnemen, oftewel het waarnemen van het gevoel van esthetiek, archetypen, het ene onderliggende principe dat alles verbindt. Dat betekent dat als ik iets in mijn omgeving zie, de bewustwording ervan plaatsvindt, door het intuïtief ervaren van de abstracte essentie ervan. Ik lees dus altijd tussen de regels door, ik zie het archetype, de ziel of de gebrokenheid van iemand etc. Dit zoekt altijd de betekenis, het 'zijnde'. Voor mijzelf betekent het dat ik mijzelf ervaar als losse delen, er is weinig concreets in mij, behalve de abstracte betekenis en een notie van het zijn in een volledig abstract niets.

Het tegenovergestelde is Se, oftewel externe gewaarwording. Dit gaat over het concrete buiten mezelf, dus laten we het zo zeggen: das ding an sich. Denk aan alles dat waarneembaar is en een letterlijke functie heeft: geld, het afval buiten zetten, causaliteit, een stoel, een email, iemand bellen etc. Dit is voor mij een hele moeilijke wereld, want het is extern en heeft heel weinig betekenis. Ik kan daarin verblijven als het moet, maar zodra ik me ermee moet identificeren raak ik in een existentiële crisis.

De Daemon is dan het tegenovergestelde van het tegenovergestelde: het is het concrete innerlijke. Omdat ik mijn innerlijk ervaar als los zand is de ervaring als mijzelf als iets concreets, heel vervreemdend. Dat uit zich bij mij door gevoel in mijn fysieke lichaam, omdat het weinig andere uitingsvormen kent, en dat het weinige concrete intern-waarneembare is.

Als we die Daemon meer als leiding nemen, vraagt dat innerlijke concrete (Si) om integratie, maar omdat het zo ver weg staat van de identificatie met de innerlijke intuitie (Ni) is het heel lastig zonder de intuïtie ervoor op te offeren. Dit maakt het een van de grootste uitdaging die zichzelf steeds weer aandient. De impact is inspirerend en tegelijk ook bemoeilijkend, en tegelijkertijd ook de zwakste kant van de schaduw. De moeite die de Daemon veroorzaakt is dus zowel geleidend als blokkerend.

Dat blokkerende en faciliterende komt ook tot uiting in deze imaginatie. Eerst faciliteert het door de traumatische jeugdherinnering aan te gaan, en tegelijkertijd blokkeert het soms de voortgang, omdat het zich niet bewust is van de moeite die het veroorzaakt. En verder faciliteert het enorm in de schaduw-lichaam relatie.

Daimon

De Daimon is dus een onderliggende stroom die onder alle figuren ligt, en elk van de figuren is zich daar op een andere manier bewust van. De Geleider is zich hier bijv. het meest bewust van en weet ermee om te gaan. In die relatie komt dus erg de klassieke Daimon relatie naar voren: als openbaarder en het geheim. De Daimon is de boodschap, de Geleider (Hermes bijv.) vertaalt het naar een voor het bewuste begrijpelijke boodschap, of in deze imaginatie in beelden/vragen/attitude etc.

De Wijze vertaalt het naar Gnosis, de Wachter naar structuur, de Raaf naar fysieke ervaringen etc. De Daimon is dus niet een directe interactie, maar de richting van het Zelf. Dat vraagt inderdaad om een onpersoonlijke erkenning van die macht, maar die kan alleen bewust worden door de beelden van de eigen psyche. Hoe dat zichtbaar kan worden is een meer en kwestie van: wat is de mediation hiertussen? Dit kunnen heiligen zijn, of christus, hermes, mercurius, of wat dan ook, zolang maar erkend wordt dat de functie er een is die tussen het persoonlijke en onpersoonlijke in staat.

Tabel

Hieronder een opdeling zoals ik de innerlijke archetypen ken en plaats. De cognitieve functies zijn voor mij dus waarneembare verschillen in mijn mentale energie. Dit zijn voor mij herkenbare energieën, ik ben mij bijv. (niet altijd) bewust van wanneer ik welke functie inzet omdat hun gevoel zo anders is.