Droom - De Poort

Ik loop vol spanning en vreugde naar de kerk 'de poort' ene nieuwe kerk en ik verbaas me deels over mijn enthousiasme en geef me er ook aan over. Eline is met me mee als support maar haar reden van aanwezigheid is niet helemaal duidelijk en een stem in mij vraagt zich af 'waarom?'

Ik de kerk lopen we langs een aantal banken, er zitten al aardig wat mensen die aan het socializen zijn, en op mijn weg naar een plekje verder in de kerk tref ik iemand die ik van eerder ken. Een kennis, minder dan dat, maar wel met een bijzonder gedeeld enthousiasme. Achter hem zit nog iemand die wat passiever lijkt (lijkt op een broeder waar ik veel mee werk) en voel me verplicht hem net zo enthousiast begroeten maar zijn onderuit gezakte postuur verraadt dat hij daar niet zo geïnteresseerd in is.

We komen op een plekje aan en gaan er zitten, alsof ik er al vaker gezeten heb. Zonder verdere omslachtig heden roept de organist welk lied we gaan zingen twee verzen uit lied 29 (of 25). Ik zing mee uit volle borst, verpest soms de toon omdat ik niet goed inzet en ik weinig controle heb over mijn stem, maar als ik wat lager zing gaat het goed. Ik krijg een gevoel van opgenomen worden, een bijzondere extase terwijl we zingen, waar de wereld om me heen eventjes wegvaagt en het zwart wordt en er allemaal mooie vormen voor mijn ogen ontstaan.

Wanneer het lied over is draait iedereen zich naar rechts, de lengte van de kerk, daar waar we naar binnen gekomen zijn. Daar is nu een podium en staat iemand klaar achter een spreekgestoelte. Ik zie geen dominee en vraag me af of deze dienst nog iets van liturgische begeleiding heef. De jongedame begint te spreken en ze Bedankt 'Klaas' de achternaam ontgaat me even, 'vaak' misschien? Een paar keer voor haar bekering. Ik verwonder mezelf hierover, en ben blijkbaar niet de enige.

Er ontstaat namelijk commotie in de kerk en de meid wordt van het spreekgestoelte afgetrokken en mensen gaan zich met de situatie bemoeien. Ik wil me er ook mee bemoeien en ben al opgestaan, maar ik zet niet door, ik blijf waar ik zit. Ik praat met wat mensen om me heen, en zie ook dat is kerk steeds leger wordt, en donkerder, ik begin te vermoeden dat er iets Duivels speelt.

Achter me zit Esther (in waken een vriendin van mijn moeder) en ik zeg tegen haar dat we misschien beter weg kunnen gaan. Al zou de dominee nog terugkomen dan zal hij nooit de aandacht opnieuw terug kunnen krijgen. Hooguit voor een gedeelde maaltijd, want dat zou een goede oplossing voor de commotie zijn.

Ondertussen ben ik alleen en is Eline (?) die bij me was er niet meer. Ik ga haar zoeken en tegelijkertijd ga ik opzoek naar wat zich hier nu afspeelt. Terwijl ik hier naar een ander deel van de kerk loop, ik langs tafels loop die opgemaakt worden door jonge vrouwen. en ik denk 'oh zie je wel, ze bereiden de maaltijd al voor'.

Ik daal af via een trap naar een ondergrondse verdieping. Daar is een jonge meid gordijnen aan het schoonmaken. De tweede verdieping is een jonge meid de vloer aan het schoonmaken iets van glas of andere gebroken stukjes. --Mjjn adem wordt zwaar en mijn hartslag hard-- en op de derde verdieping zie ik bloed.

tijdens het opschrijven wordt mijn adem zwaar en mijn hartslag wordt traag met harde kloppen

Als ik op de vierde verdieping kom, gevoelsmatig niet expliciet, is daar een deur naar een soort van koelkast/besloten kamer. Als ik door de halfopen deur kijk zie ik een lichaam het been afgehakt erbij liggen op een soort van operatie stoel/tafel. Het bot steekt er uit en de been lijkt afgebonden. Als ik de deur verder open zie ik de dominee, althans dat neem ik aan, die met Eline/iemand/meid aan het spreken is, die persoon lijkt heel ziek, en op sterven en is een beker met water of chloor of ontsmettingsmiddel aan het drinken. Ik reageer hier verbaasd op, en de dominee reageert verbaasd op mij. Het is blijkt namelijk een noodzakelijk iets, de persoon is besmet. Waarom dan het lijden verlengen?, vraag ik hardop. De persoon lijkt constant te veranderen van wie het is, maar is stervende.