🌱 Goud uit de oergrond

Terugkeer naar het goud

De ‘een’ is de prima matera, de oermaterie. Uit deze oersubstantie ontstaat het grovere, minder fijnstoffelijke, totdat door bewustwording de cirkel zich sluit en het goud wederom wordt bereikt.

Zoals de zon de eerste sfeer is die het bewustzijn verlicht, zo volgen daarna de planeten als verdere leermeesters van de ziel. Evenzo ontwikkelt de geest die is voortgekomen uit de eenheid, zich in de wereld van de manifestatie. Door de immanentie raakt de geest verdeeld, en streeft zij vervolgens naar hereniging met haar oorsprong. In die vereniging ontstaat het bewustzijn van eenheid én verdeeldheid: het samenspel van dualisme en non-dualisme, van het eeuwige en het tijdelijke, van het goddelijke en het stoffelijke.

De Drie Werelden en de Triniteit van het Proces
De hereniging van geest en stof voltrekt zich niet zonder inspanning. Het geestelijke en het stoffelijke verlangen beide naar integratie in de oorspronkelijke bron. Dit proces manifesteert zich door de drie werelden: de wereld van het lichaam, de geest en het goddelijke. Deze werelden symboliseren de drievuldigheid van het geestelijke alchemistische proces: het grove, het fijne en het etherische. De drie werelden worden niet na elkaar, maar gelijktijdig doorlopen; zij zijn de spiegel van these, antithese en synthese.

Deze dialectiek is een hulpmiddel om het innerlijke transformatieproces te duiden. Het is geenszins duiding van de drie werelden, maar een parallelle structuur om het ontstaan van inzicht te verhelderen.

De zespuntige ster

De zespuntige ster, bekend in diverse esoterische tradities, toont de vereniging van het stoffelijke en het geestelijke. De twee driehoeken — een opwaarts, een neerwaarts — belichamen de wisselwerking van tegengestelden. Deze tegenstellingen zijn slechts begrippen; zij vormen het bekende en het vreemde, het zelf en het andere. Deze krachten drukken zich uit als het vertrouwde en het onbekende, het ik en het andere. Hier zijn het echter geen 'zijnstoestanden' of eigenschappen, maar louter conceptuele onderscheidingen binnen het veld van het bewustzijn. De dualiteit is een projectie van de geest, geen absolute realiteit.

Zoals de zon het licht schenkt aan de boom, die met zijn wortels de aarde omhelst, zo verenigen de opwaartse zonnekracht en de neerwaartse zwaartekracht zich in het levende wezen dat uit hen voortkomt. In deze analogie staat de zon voor de opgaande kracht (these), de aarde voor de neergaande kracht (antithese), en de boom voor de synthese: een nieuw, autonoom wezen dat meer is dan de som der delen.

Synthese als Innerlijke Ervaring
Deze logica van tegenstellingen geldt niet enkel in de natuur, maar ook in het morele en spirituele leven. Innerlijke tegenstellingen of conflictueuze opvattingen, hetzij binnen het individu, hetzij met de wereld, vragen om een synthese. Deze synthese ontspringt niet louter aan rede of logica, want enkel rede behoudt en versterkt het onderscheid. Werkelijke synthese overstijgt het conflict en wortelt in een innerlijke houding van omarming en integratie.

Het is een ervaringsproces, een alchemie van de ziel, waarin tegenstrijdigheden versmelten tot een nieuw begrip dat noch het een, noch het ander eenzijdig is. Deze synthese is geen eindpunt, maar een innerlijke kwaliteit, een voortdurend hervonden wijsheid.

Het vierde is één
Achter deze synthese schuilt een bron die niet met rede is te vatten. Deze bron, de prima matera, is zowel het begin als het doel. Zij is de verborgen Waarheid die het gehele proces draagt. Toch is deze Waarheid slechts te benaderen in metaforen, want haar wezen is activiteit: de voortdurende, scheppende kracht die het goud van de geest opnieuw en opnieuw smeedt.