🌿 Antropologische benadering van initiatieritussen

Initiatieriten helpen een individu met het zichzelf plaatsen in een narratief dat zichzelf overstijgt. In een samenleving waar de individualiteit zegeviert en de identiteit doorgaans gezien wordt als het eigen levens narratief is een initiatierite een onmisbaar middel om een perspectief op het levensverhaal te bieden.

Zuid Afrika

Tijdens de ISD minor in Kaapstad was opeens iemand van de studenten weg. Na wat doorvragen bleek hij 'de berg op' te zijn, oftewel het was zijn moment om man te worden. Wat er tijdens die rite gebeurde was niet helemaal duidelijk, maar de 3 weken afwezigheid en de subsequentie dissociatie waar hij de week daarna in leefde sprak boekdelen. Een maand na zijn terugkomst kon ik het er dan eindelijk met hem over hebben. Afgezien van de strikte geheimhouding werd duidelijk dat hij een hallucinogeen middel had gekregen en de wildernis in moest om te overleven. Bij terugkeer werd het gevierd met een besnijdenis. Nu was hij echt man.

verloren riten

Initiatieriten zijn van alle eeuwen maar is in de post-moderne samenleving afwezig. Er zijn wel ontgroeningsrituelen die een groepsidentiteit vormen voor studentenverenigingen maar die gaan over een letterlijke kennismaking en een onderwerping aan een bepaald systeem. Ook ken de kerk al eeuwen overgangsriten die erg bewust ingaan op het geestelijke leven en de relatie met de gemeenschap en god. Maar dit zijn nog steeds geen riten die de masculiniteit van het individu een plaats geven, en zeker niet zo impactvol op het biologische geslacht van het man-zijn. Integendeel, een dergelijke manier van overbrengen van waarden is vaak tegenstrijdig met de opvattingen over de lichamelijke autonomie en schending van het lichaam, maar ook de verantwoordelijkheid voor het geestelijk welbevinden van een kind of jongvolwassene.

In veel media wordt toch die initiatierite uitgebeeld maar in de westerse samenleving door weinigen ondergaan. Het blijft doorgaans bij een beschouwen. De Leeuwenkoning gaat over leiderschap en volwassenheid. Fight Club over het verliezen van een oude identiteit en het voorbijgaan aan normen. Midsommer over assimilatie, manipulatie en machteloosheid. Moonlight over mannelijkheid en seksuele identiteit. The Witch over vervreemding van religie en onderdrukking. Wat ze gemeen hebben is dat er één persoon centraal staat die zich opnieuw moet leren verhouden tot een werkelijkheid die voorheen vreemd was.