🌿 De afwezigheid van morele autonomie

Voorafgaand: Tuinieren/De Gezel/🌿 Psychologische waarde van initiatieritussen

Deze morele autonomie wordt gekenmerkt door een stralende afwezigheid met alle gevolgen van dien. Tijdens de door de Covid-pandemie ontstane paniek is -dan wel niet enkelvoudig- terug te brengen naar een aaneenschakeling van gewetenskwesties. (Ned Tijdschr Geneeskd. 2023;167:B2247) Toch in een verzorgingstehuis werken terwijl ik ziek kan worden? Toch onderwerpen aan overheidsregels ook al ben ik er niet mee eens? Wel of niet vaccineren? Een constante druk vanuit de overheid, media en sociale kringen maakt het dat eenieder terug werd geworpen op het identificeren met een kant van een polariteit en voor gewetenskwesties gesteld werden, terwijl we nooit geleerd hebben ons bewust te zijn van een seculier moreel kader. Wel of niet, zonder of met, ik of jij?

Religie biedt een raamwerk met verhaal voor moraliteit in die zin dat het voorziet in sociale banden die het narratief ook een plaats in de werkelijkheid geven. Ze is niet bij uitstek de verschaffer van moraliteit door narratief. Echter het wegvallen van dat religieuze raamwerk wordt dit narratief voornamelijk beïnvloed door algoritmisch aanbevolen entertainment en opiniërende media. Het verhaal is niet langer geënt in de beleefde mythe, maar in de verbeelde mythe. In het in veiligheid en afstand bekijken van rollenspellen die bewust en onbewust doorwerken in de vorming van ons moraal.

De kerk is door de eeuwen opgetreden als een narratief voor de moraliteit. In Christus werd het perfecte mensbeeld getoond en is er altijd een parallel narratief geboden, een verhaal dat voorbijgaat aan de waan van de dag en ons stil doet staan bij onze eigen menselijkheid. Althans, dat is het ideaal. Wat nooit bij de hoorns gevat wordt is dat er een fundamentele misvatting zit in de kerk. Een misvatting met een enorme impact op het zelfverstaan, en alles te maken heeft met Gender.